Pomodoro-timer

De pomodoro-methode, beschreven door Francesco Cirillo eind jaren tachtig, is eerder een rooster dan een methode: een vast blok geconcentreerd werk, een korte pauze, en na een afgesproken aantal blokken een langere pauze. De gebruikelijke tijden zijn vijfentwintig minuten werk, vijf minuten pauze en een lange pauze van vijftien tot dertig minuten na vier rondes, en dat zijn hier de standaardwaarden.

Het werkblok hoort ononderbroken te zijn en over één ding te gaan. De pauze hoort een echte pauze te zijn, weg van waar je mee bezig was. De rondeteller doet meer dan hij lijkt te doen: hij zegt wanneer de lange pauze aan de beurt is en geeft een sessie een vorm, in plaats van een open stuk werk dat eindigt als je op bent.

Er bestaat geen betrouwbaar cijfer voor hoeveel een timer aan iemands output toevoegt, en een pagina die er een geeft heeft het verzonnen. Het onderzoek naar ingeplande pauzes en naar werken in vaste blokken is echt maar bescheiden en gemengd, het verschilt per taak en per persoon, en het draagt geen bepaald percentage. Behandel zo’n getal dat je elders ziet als reclame.

Wat de methode wél doet is procedureel, en daar zit de waarde. Een vast blok maakt beginnen goedkoper, want je verbindt je aan vijfentwintig minuten en niet aan een hele taak. Het maakt onderbrekingen zichtbaar, want je merkt het als er middenin een binnenkomt. Het dwingt pauzes af, en dat is het eerste wat mensen laten vallen als het druk is. En het geeft een dag een maateenheid, zodat je in rondes kunt schatten in plaats van in vage uren.

Past vijfentwintig minuten niet bij jouw werk, verander het dan. Het getal draagt niets; sommig werk heeft vijftig minuten nodig om ergens te komen, en sommige mensen doen het beter met vijftien. Waar het om gaat is dat het blok een eind heeft, dat de pauze echt genomen wordt, en dat je de vorm lang genoeg aanhoudt om te merken of hij helpt.

Stel de lengte van het werkblok, de korte pauze en de lange pauze in, plus hoeveel rondes er voor een lange pauze komen; de pagina onthoudt het in je browser voor de volgende keer. Zet je automatisch starten aan, dan begint de volgende ronde vanzelf, wat je wilt als de cyclus het punt is; laat je het uit, dan wacht elke ronde op jou, wat beter is als een blok soms mag uitlopen.

De resterende tijd staat in de tabbladtitel en op de pagina, dus een vastgezet tabblad is van de overkant van het bureau te lezen, en een gong markeert het eind van elke ronde. Zoals overal hier wordt de uitlezing afgeleid uit de klok van je apparaat in plaats van uit een teller van tikken, dus een blok dat in een achtergrondtabblad doorgebracht is eindigt op het juiste moment. Overslaan gaat naar de volgende ronde en Opnieuw zet de cyclus terug naar het begin zonder je instellingen kwijt te raken. Voor een willekeurige duur in plaats van een herhalende cyclus is de timer eenvoudiger, en de stopwatch meet tijd die al voorbij is in plaats van hem af te tellen.